Δευτέρα 13 Απριλίου 2015

ΛΙΜΝΗ ΣΤΥΜΦΑΛΙΑ & ΑΡΧΑΙΑ ΣΤΥΜΦΑΛΟ

 
 
 ΒΩΜΟΣ.
 
 
 
 ΤΕΙΧΗ.
 
 
 
 
 ΤΕΙΧΗ.
 
 
 
 
 
 
 
 ΤΕΙΧΗ.
 
 ΒΑΘΡΟ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟΥ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ.
 
 ΚΛΕΨΥΔΡΑ.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Η Στυμφαλία είναι ελώδης λίμνη της ορεινής Κορινθίας. Βρίσκεται σε ένα οροπέδιο σε υψόμετρο 600 μέτρων ανάμεσα στα όρη Κυλλήνη και Ολίγυρτος. Διατηρεί νερό κυρίως τους χειμερινούς μήνες και η έκτασή της φτάνει τα 3,5 τ.χλμ.
Η λίμνη Στυμφαλία συνδέεται με τον έκτο άθλο του Ηρακλή ο οποίος στην περιοχή αντιμετώπισε τις Στυμφαλίδες Όρνιθες. Ο Ηρακλής κατάφερε να παρασύρει τις όρνιθες να βγουν από την πυκνή βλάστηση της λίμνης, χάρη στα κρόταλα από χαλκό που του έδωσε η θεά Αθηνά. Στην συνέχεια ο Ηρακλής πετύχαινε τις όρνιθες που αποκαλύπτονταν με τα βέλη του.
 
Λίμνη ΣΤΥΜΦΑΛΙΑ
 
Το οροπέδιο της Στυμφαλίας βρίσκεται στη νότια πλευρά του Νομού Κορινθίας και περιβάλλεται από τους ορεινούς όγκους της Ζήρειας, του Ολίγυρτου, του Μαυροβουνίου και του Γαβριά.
Αποτελείται από δύο μακρόστενα οροπέδια: τον κάμπο της Πελλήνης σε υψόμετρο 740, ο οποίος περιλαμβάνει τις Κοινότητες Κλημέντι, Καίσαρι και Βελίνα και την πεδιάδα στην οποία απλώνεται η λίμνη, σε υψόμετρο 600, η οποία με τη σειρά της περιλαμβάνει τις Κοινότητες Κεφαλάρι, Κυλλήνη, Δροσοπηγή, Στυμφαλία (Κιόνια), Καστανιά-Καρτέρι, Λαύκα, Ασπρόκαμπος και Ψάρι.
Συνδέεται οδικώς με το Κιάτο, το Ξυλόκαστρο, τη Νεμέα, την Τρίπολη και τον Φενεό και απέχει από την Κόρινθο 70 χιλιόμετρα.
 
ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ
 
Η περιοχή της Στυμφαλίας, με τις κρυστάλλινες πηγές, τα λιβάδια, τα πυκνόφυτα βουνά και τα φαράγγια, όπου ζούσαν όλων των ειδών τα αγρίμια, ήταν σύμφωνα με τη μυθολογία, το βασίλειο της θεάς Άρτεμης. Σε σπηλιά της Ζήρειας γεννήθηκε ο φτεροπόδαρος Ερμής και εκεί υπήρχε ναός προς τιμήν του. Σε όλη την Αρκαδία, στην οποία ανήκε τότε η Στυμφαλία, λατρευόταν ο Παν, θεός προστάτης των βοσκών. Η λίμνη ήταν γνωστή στους αρχαίους χρόνους από τις Στυμφαλίδες Όρνιθες, που κατοικούσαν στα δάση γύρω από τη λίμνη και έκαναν επιθέσεις στους ανθρώπους και ζημιές στις καλλιέργειές τους, καθώς και από τον άθλο του Ηρακλή, ο οποίος κατάφερε να τις διώξει από τη λίμνη. Την ίδια εποχή ιδρύεται η πόλη της Στυμφάλου στο μέσον του οροπεδίου, στις όχθες της σημερινής λίμνης, από τον Στύμφαλο, γιο του Ελάτου και αδελφό του Κυλλήνα. Η ανασκαφή του αρχαιολογικού χώρου συνεχίζεται ως σήμερα.
 
ΙΣΤΟΡΙΑ
 
Οι Στυμφάλιοι ήταν γενναίοι στρατιώτες και πολέμησαν στον Τρωϊκό Πόλεμο, στους Περσικούς Πολέμους και στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Όταν ο περιηγητής του 2ου αι. μ.Χ. Παυσανίας, επισκέφθηκε την περιοχή, εντυπωσιάσθηκε από τον Ναό της Στυμφαλίας Αρτέμιδος, με το επίχρυσο άγαλμα της θεάς, τις ξύλινες παραστάσεις των Στυμφαλίδων Ορνίθων και τις μαρμάρινες παρθένες με πόδια πουλιών. Στις όχθες της λίμνης σώζονται μισοβυθισμένα στα νερά, τα ερείπια της αρχαίας πόλης. Στην περιοχή υψώνονται σήμερα τα ερείπια καθολικής Μονής Κιστερκιανού Τάγματος της Φραγκοκρατίας (1223 μ.Χ) που χτίσθηκε με υλικά από τα ερείπια αρχαίων κτισμάτων. Σώζονται επίσης κρήνες, τα νερά των οποίων κατέβαιναν ως την πόλη της Κορίνθου, και ένα μεγαλειώδες αρδευτικό έργο κτισμένο το 138 π.Χ., την εποχή του Αυτοκράτορα Αδριανού. Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας η ευρύτερη περιοχή ήταν καταφύγιο της κλεφτουριάς και στον αγώνα του 1821 έδωσε αγωνιστές όπως ο Αναγνώστης Οικονόμου, ο Νοταράς κ.α. Στη γερμανική κατοχή έγινε στην περιοχή η περίφημη μάχη της Στυμφαλίας.
 
ΓΕΩΛΟΓΙΑ
 
Στην περιφέρεια του ορεινού όγκου της Κυλλήνης υπάρχουν δύο υδρολογικές λεκάνες, στα ανατολικά η λεκάνη της Στυμφαλίας και στα δυτικά η λεκάνη του Φενεού. Χαρακτηριστικά πετρώματα στην περιοχή της Στυμφαλίας είναι οι ασβεστόλιθοι της Τρίπολης. Ο πυθμένας της λίμνης καλύπτεται από σύγχρονες προσχώσεις. Φυσικά, απαντώνται στην περιοχή και άλλοι σχηματισμοί όπως φυλλίτες, χαλαζίτες, σχιστόλιθοι και κροκαλοπαγή. Υπάρχουν επίσης πολλές καρστικές πηγές με μεγάλη ποσότητα και υψηλή ποιότητα νερού, όπως αυτές στα Κιόνια, το Κεφαλάρι, το Μπούζι και το Βελατσούρι. Επίσης αρκετές είναι και οι καταβόθρες, με κυριότερες τη Γιδομάντρα, νοτιοανατολικά της λίμνης και τη Φόρστα, βορειοδυτικά. Ας σημειωθεί ότι η Φόρστα λειτουργεί ως "εσταβέλα", δηλαδή άλλοτε παίρνει και άλλοτε δίνει νερό στη λίμνη. Τέλος, υπάρχουν αρκετά σπήλαια, εκ των οποίων ένα βρίσκεται κοντά στη λίμνη.
 
Η ΛΙΜΝΗ
 
Η Λίμνη της Στυμφαλίας με εμβαδόν υδρολογικής λεκάνης 152.850 στρέμματα, είναι από τις λίγες ορεινές λίμνες της Ελλάδας και η μοναδική ορεινή λίμνη της Πελοποννήσου. Είναι ρηχή και εύτροφη και κατά τη χειμερινή περίοδο απλώνεται σε έκταση 7.700 στρεμμάτων ενώ κατά το θέρος περιορίζεται στα 3.500 στρέμματα. Μερικές άνομβρες χρονιές ξεραίνεται εντελώς. Η λεκάνη της λίμνης τροφοδοτείται από πηγές, χειμάρρους και τη σήραγγα που διοχετεύει τα νερά του γειτονικού κάμπου της Πελλήνης. Στη λίμνη υπάρχουν φυσικές καταβόθρες και τα νερά της διοχετεύονται σε σήραγγες για την άρδευση της πεδινής Κορινθίας. Επίσης, τμήμα των υδάτων της αντλείται για την άρδευση της περιμετρικής πεδιάδας. Τα τελευταία χρόνια η λίμνη προσχώνεται με έντονους ρυθμούς, ενώ μεγάλη είναι και η αύξηση των καλαμώνων. Η πρόσχωση δεν οφείλεται μόνο σε φυσικά αίτια αλλά και σε καθαρώς ανθρώπινες δραστηριότητες, όπως πιθανώς η λανθασμένη κατεργασία του εδάφους. Είναι επίσης πιθανό ότι η ενοποίηση των μικρών αγροτεμαχίων σε μεγάλα, η οποία έγινε μέσω του τελευταίου αναδασμού, επιτάχυνε τη διάβρωση του εδάφους, άρα και την μεταφορά σωματιδίων του εδάφους και άλλων υλικών στη λίμνη.
 
Η ΒΛΑΣΤΗΣΗ
 
Ο Παυσανίας μιλά με θαυμασμό για τα δάση της περιοχής και αναφέρει ότι οι κάτοικοι κατασκεύαζαν τα ξύλινα αγάλματά τους από κυπαρίσσι, κέδρο και βελανιδιά. Ο επισκέπτης σήμερα θα συναντήσει πλούσια δάση όπως το ελατόδασος Λαύκας-Καστανιάς που καλύπτει τη νοτιοανατολική και νοτιοδυτική περιοχή της λίμνης, με έκταση 65.260 στρεμμάτων και κυρίαρχο είδος την κεφαλληνιακή ελάτη και το ελατόδασος Λέχωβας-Κλημεντίου-Καισαρίου-Κεφαλαρίου, έκτασης 58.510 στρεμμάτων με κυρίαρχα είδη την κεφαλληνιακή ελάτη και τη μαύρη πεύκη. Συναντώνται επίσης είδη όπως η δρυς, η φράξος, το φιλίκι, η ίταμος, η αγριομηλιά, η αγριοκορομηλιά, το πουρνάρι, η κουμαριά, ο κέδρος, το σπάρτο, η κουτσουπιά, κλπ. Στις περιοχές όπου αναπτύχθηκαν οικισμοί (κυρίως στις πλαγιές της Ζήρειας) τα δάση έχουν σαφώς υποβαθμιστεί για την απόκτηση γεωργικής γης. Συναντώνται επίσης στην περιοχή πολυετή και μονοετή φυτά όπως το δενδρολίβανο, το θυμάρι, η λεβάντα, το τσάι του βουνού κλπ. Από τα υπόλοιπα είδη της χλωρίδας αξίζει να αναφερθεί ο αμάραντος, Sempervivum reginae-amaliae, ένα σπάνιο αγριολούλουδο.