Γάντζος από ξύλο.

Οι φωτογραφίες είναι τόσο αναλυτικές, που πιστεύω πως δεν χρειάζεται να σας πω κάτι εγώ.

Τον ξύλινο γάντζο τον χρησιμοποιούμε κυρίως για να κρεμάσουμε τρόφιμα προστατεύοντας τα από διάφορα ζώα και έντομα.

Η χρήση του είναι περισσότερο για το βουνό και όχι για την παραλία.

Αν βρισκόμαστε στο ύπαιθρο και γνωρίζουμε ότι υπάρχουν άγρια ζώα, καλό θα είναι το δέντρο που θα κρεμάσουμε τον γάντζο μας να έχει μια απόσταση από το καταφύγιο μας, για αποφυγή οποιουδήποτε κινδύνου.

Ο καθένας μας ανάλογα με τις ανάγκες του, μπορεί να τον χρησιμοποιήσει όπως θέλει.

Το καλοκαίρι για παράδειγμα, μπορούμε κάλλιστα να κρεμάσουμε πάνω του μια ηλιακή ντουζιέρα για να κάνουμε το μπάνιο μας.

Σε κατάσταση επιβίωσης, μην πετάξετε τον γάντζο σας διότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν ασφάλεια σε παγίδες.

Θα μιλήσουμε και για αυτό σε μελλοντικό άρθρο.

 

 

ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΣΕ ΑΚΤΗ (ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ)

Όπως θα δείτε και στο βίντεο ( μίνι ντοκιμαντέρ) που ακολουθεί, δεν υπάρχει παράλια στον κόσμο που να μην κατακλύζεται από τόνους σκουπιδιών.

Ένοχος και υπαίτιος αυτής της καταστροφής είναι ο άνθρωπος που αφήνει τα σκουπίδια του στην παραλία, η τα πετάει από κάποιο σκάφος.

Το αποτέλεσμα είναι τραγικό, τα μισά καταλήγουν στον βυθό της θάλασσας και τα υπόλοιπα στης παραλίες.

Όταν η θάλασσα είναι φουρτουνιασμένη, παρασύρει με τα κύματα της τα παρατημένα σκουπίδια που βρίσκονται στις παραλίες και τα ταξιδεύει μίλια μακριά η τα καταπίνει στον πυθμένα της.

Επίσης στα παραλιακά χωριά, πολλοί επιτήδειοι πετάνε διάφορα μπάζα και άχρηστα αντικείμενα λες και η παράλια που πάνε και κάνουν και οι ίδιοι μπάνιο είναι σκουπιδότοπος.

Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Αν σε μια κατάστασης επιβίωσης βρεθείς σε μια τέτοια παραλία, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα τα καταφέρεις να επιζήσεις, για να μην σου πω ότι με τόσα άχρηστα υλικά που θα συναντήσεις, θα κατασκευάσεις το δικό σου καταυλισμό και σχεδία.

Ανάλογα με τις γνώσεις που έχει ο καθένας, θα χειριστεί κατάλληλα αυτά τα υλικά για την προσωπική του επιβίωση.

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ να συμβαίνει αυτό στις ελληνικές παραλίες.

ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΑΛΑΤΙ ΣΕ ΦΥΣΙΚΕΣ ΛΕΚΑΝΕΣ ΒΡΑΧΩΝ

BLACK CLOUDS

Δεν ξέρω γιατί, αλλά όταν τα βλέπω υπάρχει κάτι μέσα τους που με τραβάει.

Ίσως να καθρεφτίζεται η ίδια μου η ψυχή πάνω τους η να ταξιδεύει το πνεύμα μου αντικρίζοντας το μεγαλείο τους. 

Οι εναλλαγές που γίνονται ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, οι παράξενοι σχηματισμοί που ο καθένας μας μπορεί να εκλάβει με τα δικά του μάτια είναι φανταστικές. 

Κλέψτε λίγο από τον χρόνο σας και ταξιδέψτε μαζί τους.

Φυσικό αλάτι σε λεκάνες βράχων.

Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα από τώρα, θα σας παρουσιάσω ένα βίντεο με το πως μπορούμε να μαζέψουμε φυσικό θαλασσινό αλάτι και τις διαδικασίες αποθήκευσης. 

Αναζήτηση φτερών.

Αν κάποια στιγμή θελήσετε να μαζέψετε φτερά για κάποια κατασκευή σας η βρίσκεστε σε κατάσταση επιβίωσης και πρέπει να φτιάξετε βέλη (λίγο σπάνιο για την χώρα μας), ένα καλό μέρος που θα βρείτε άπειρα φτερά είναι οι παραλίες διότι υπάρχουν πάρα πολύ γλάροι.

Αν στην παράλια υπάρχουν και δέντρα, τόσο το καλύτερο διότι φωλιάζουν εκεί και η επιτυχία σας είναι σίγουρη. 

Τώρα αν είστε στο βουνό, παρατηρήστε με προσοχή την πορεία των πουλιών και τα δέντρα που κατευθύνονται. 

Άλλος ένας τρόπος είναι να δείτε από που ξεκινάν όλα μαζί, η τις κορυφές των δέντρων που κάθονται, συνήθως εκεί είναι η φωλιά τους η έχουν βρει τροφή. 

Για να στεφθεί με επιτυχία η συγκεκριμένη παρατήρηση, θα πρέπει να διατηρείτε μια απόσταση από τα πουλιά και να βρίσκεστε σε ένα υπερυψωμένο σημείο για να μπορείτε να τα δείτε καλύτερα.

Βραχιόλι επιβίωσης με εσωτερικό μέταλλο αλουμινίου.

Προσανατολισμός από ιστό αράχνης.

Σε μια έρευνα που έκανα σχετικά με τον προσανατολισμό χωρίς πυξίδα, διαπίστωσα ότι το 95% των ιστών που υφαίνουν οι αράχνες κοιτούν προς τον Νότο η Νοτιοανατολικά.

Παρατήρησα πάνω από δέκα ιστούς και όλοι είχαν την ίδια κατεύθυνση. 

Δεν ξέρω αν ισχύει για όλες της περιοχές της Ελλάδας, αλλά μια δοκιμή θα σας πείσει.

Έγκοιλον Χάος ( το κάψανε και αυτό ).

Υπάρχει μια ελπίδα να αναγεννηθεί ξανά το δάσος, διότι πολλά από τα καμένα πεύκα έσταζαν ρητίνη.